Ayşe Zeynep

Hayatımın Bazı 22 Şubat’ları

*Küçüğüm. Hayal meyal hatırlıyorum bu anıyı. Her zamanki gibi soğuk bir 22 Şubat gecesi. Anneannemlerdeyiz. Trabzon’dan teyzemler gelmiş. Dayımla yengem de yeni evliler. Bana sürpriz doğum günü yapmışlardı, bir sürü hediyem olmuştu =) Hatta bir tanesi hala duruyor. Yengemle dayımın kırmızı kalpli bir kutusu olan kolyeleri… Çok sevmiştim =) Nedense o günü unutamadım.

*Yine küçüğüm. Kaç yaşında olduğumu hatırlamıyorum. Sıkıcı bir 22 Şubat’tı. Muhtemelen hafta sonu falandır. Evdeydik. Balkondan dışarı bakıyordum. O sırada mahalleden çok sevdiğim 2 arkadaşımın ailesiyle bir yere gitmekte olduğunu gördüm. Nereye gittiklerini sordum. Annelerinin bir arkadaşının doğum günüymüş o gün, oraya gidiyorlarmış. Büyük bir neşeyle söylediler bunu. Çok üzülmüştüm. En yakın arkadaşlarının doğum gününden haberleri yok, kime gidiyorlar falan demiştim hatta =) Üzüldüğümü hatırlıyorum…

*İlkokul 4. ya da 5. sınıftayım. Annem istersem doğum günümü sınıfta arkadaşlarımla kutlayabileceğimi söylemişti. Kocaman pembe bir pasta yaptırdı. Böyle bir şey bizim için ilkti. 4-5 yıllık sınıfımda ilk defa birinin toplu bir şekilde doğum günü kutlanıyordu. Bizde erkekler ve kızlar arasında büyük mesafe vardı. Yani mesela kızlarla erkekler yan yana oturmaz, birlikte oynamaz, arkadaş bile olmaz. Özel okul olduğu içindi herhalde ya da öyle bir psikolojimiz vardı bilemiyorum… Ama doğum günümde erkekler dâhil herkes bana hediye almıştı =) ilk defa bütün sınıf “herhangi bir cinsiyet ayrımı olmaksızın” kaynaşmıştık. Okulda erkeklerin de insandan sayılabileceğini ilk defa o gün görmüştüm =) Unutamadım o günü…

*22.02.2003. 12 yaşındayım =) Canım anneannem ağır hasta. Son günleri… Anneannem ve 2 halam Pendik’te oturuyorlar. Annemler anneanneme bakarken biz de kardeşimle halamlarda kalıyorduk. Yanımda annemler falan yok ya, doğum günümü kimse hatırlamaz diye düşünüyordum. İçten içe hem üzülüyorum hem de anneannem daha önemli diye kendimi avutuyorum. Hiç beklemediğim bir anda bir pasta geldi önüme, birden herkes ayaklandı (halamlar, kuzenlerim, eniştelerim vs.) Çok şaşırdım tabii, bir o kadar da mutlu oldum. Hem de kuzenim kendi elleriyle yapmış! Ev yapımı pastalara bayılırım =) daha bir samimi ve lezzetli oluyorlar. Hüzünlü bir anda yaşadığım bu doğum günü, çok sevindirmişti beni.

*Geçen sene. Tam 4 ayrı yerde kutlandı doğum günüm. Sınıf arkadaşlarımla pasta kestik, başka sınıftan arkadaşlarım yemekhanede pasta kestiler benim için, 2 arkadaşımla buluştuk onlar kesti, bir de aile içinde kuzenlerle falan kutladık =) hepsi çok güzeldi… Halam çok güzel takılar yapmıştı bana elleriyle, arkadaşlarımdan, ailemden ve beni seven herkesten çok anlamlı hediyeler aldım. Harikaydı =) 1-2 hafta sürmüştü zaten kutlamalar

Hayatımın bazı doğum günlerinden aklımda kalanlar bunlar… Geriye kalanlar klasik işte. Her doğum gününde olabilecek şeyler =)

22 Şubat her sene benim için ayrı heyecan demektir. Hiçbir zaman olağanüstü şeyler beklemememin yanında, şirin bir cümleyle hatırlanmayı istemişimdir. Mesela çok pahalı bir hediye yerine, karşımdakinin beni düşündüğünü gösteren minik bir not daha çok mutlu eder beni. Dostlarım da beni hiç yalnız bırakmaz… Alırlar gönlümü, birlikte çok mutlu oluruz =) Tüm sevdiklerime ve beni sevenlere sonsuz teşekkür ederim… İyi ki hayatımdasınız…