Elif ve Yalnızlık
Elif gibi yalnızım… Ne esrem var; ne ötrem… Ne beni durduran bir cezmim; ne bana ben katan bir şeddem; ne elimi tutan bir harf… Ne anlam katan bir harekem… Kala kaldım sayfalar ortasında… Gölgesini istedim bir dostun med gibi… Yine yalnız kaldım. Aynı elif gibi…
02:21 on Şubat 16th, 2010
Bir “ELİF”le başladı… Hayat…
Yalnızca, bir anlam değildi… Elifin verdiği hissiyat… Onun demini anlamak… şemsin 40 yıl sonra ulaştığı saaadetten daha da bergüzar olur…
Sen,,, rumisin…. yalnızlık ise mevlana…
Yalnız kalmak, bazen iyiidr… gece bile,,, sayfaları çevirdiğinde uysal bir yıldız gibi sessiz döşşeğinde yıllarca bekler…